Door Hanny Mallekote

Je bent gespecialiseerd in portretfotografie en won daarmee al verschillende belangrijke prijzen. Hoe bereid je je voor op een dergelijk wedstrijd?
Met voorbereiden en op kwalitatief hoogwaardige manier uitwerken ben ik langer bezig dan met de opname. Als alles klopt maak ik enkele opnames en dan heb ik het gewenste beeld.

Je hebt schitterende portretten hangen. Het zijn geen professionele modellen maar ze zien er zelfbewust en ontspannen uit. Hoe krijg je het voor elkaar iemand ontspannen in de lens te laten kijken?
Het is een samenwerking en een moment van positieve energie Ik ben erg zeker van wat ik doe met de toepassing van techniek voor gewenst beeld. Zo heb ik de tijd heb om me te concentreren op het moment, houding, spontaniteit, vrijheid en wat er allemaal nog meer leeft. Ieder mens van jong tot oud heeft iets moois waar hij of zij trots op kan zijn en daar leg ik graag de nadruk op zodat het uit de foto spreekt.

Lukt dat ook bij een groepsfoto? Fotografeer je dan in je studio of op locatie?
Het lukt met alle foto’s die ik maak. Beide is mogelijk in de studio of op locatie. Op locatie doet de omgeving mee en dit zorgt voor ander beeld. Ik kan in mijn studio tot maximaal 14 personen fotograferen. Bij veel mensen merk ik dat ze in zijn voor een wat losser beeld… ofwel strak in het pak met een opvliegende stropdas via een sprong om los te komen uit je hoofd. Het mooie is dat ik op een locatie oneindig aantallen mensen kan fotograferen… grenzeloos…

Je verzorgt zelf de make-up. Waarom doe je dat?
Ik verzorg graag zelf de visagie en styling omdat ik vanuit mijn gevoel zie wat het beste bij iemand past voor het beeld wat ik op zo’n moment ingegeven krijg vanuit mijn bovenkamer. Het totaalplaatje gaat helmaal kloppen. Het is met deze foto’s ( ik noem ze filmische portretten) dat ik voornamelijk internationale prijzen heb gewonnen. In deze foto’s komt mijn stijl het meest tot uiting. Ik heb en enorme drang iets vooral ANDERS te doen. Ik voel aan wat iemand persoonlijk ten goede komt. Dat laatste is belangrijk omdat hieruit zichtbaar wordt of iemand zichzelf kan blijven op de foto met een ander ‘look’.

Digitale fotografie is niet meer weg te denken. Ben jij daar blij mee of vond je tijd van de doka’s en giftige stoffen ook wel iets hebben?
Ik ben er erg blij mee. Het is gezonder en biedt meer mogelijkheden. Daarentegen had ik de dokatijd niet kunnen en willen missen. Het biedt de basis om digitaal op verantwoorde of onverantwoorde wijze verder te gaan. Je kunt dan in elk geval bewust de keuze maken en anders rommel je maar wat aan denk ik. En de doka; en mooie herinnering vooral met harde muziek en botsen tegen anderen die rondspookten op school.

Luxe camera’s met alles erop en eraan vliegen de laatste jaren massaal over de toonbank. Een beetje fotoshoppen en het lijkt net of iedereen kan fotograferen. Maar bij jou is een foto duidelijk meer dan een klik op de knop.
Ik doe alles vanuit mijn hart en laat me niet beïnvloeden. Een frisse duik in zee werkt stimulerend. Vooral in de momenten van ontspanning ontstaan ze. Doordat ik bewust leef en dicht bij mezelf blijf, is mijn stijl als vanzelf tot ontwikkeling gekomen en zal zich blijven ontwikkelen. Ik ben namelijk iemand die graag groeit als mens en dus ook steeds verandert.

Je bent van je eigen salaris afhankelijk en je hebt geld nodig om jezelf te blijven ontwikkelen en verder te kunnen gaan met je werk. Betekent het dat je elke willekeurige opdracht aanneemt?
Omdat ik dicht bij mezelf blijf komt er werk op mijn pad dat bij mij past. En als ik iets tegenkom waarvan ik denk dat het niet zo is zeg ik het eerlijk. Wanneer de samenwerking optimaal is krijg je namelijk de beste resultaten. Belangrijk is het dat het over en weer klikt, een gevoel van we gaan er samen iets fantastisch van maken. Enthousiasme, passie, vertrouwen, spontaniteit, en openheid zijn voor mij de peilers.

Waar ben je nu mee bezig? Werk je aan een project of met een thema?
Naast mijn opdrachten ben ik met een kunstproject bezig dat ik het thema Over- Vloed heb gegeven. Het wordt en reportage met vele Zeeuwen in beeld van jong tot oud in samenwerking met het Dijk- en Oorlogmuseum “Het Polderhuis” in Westkapelle. Ik wil met deze reportage een boodschap uitdragen, een speciale levenkunst die de provincie Zeeland ook in economisch opzicht zal promoten. Zeeuwse klederdracht zal worden vereeuwigd op een manier die nog nooit eerder is getoond. De expositie is gepland in de zomer van 2008.
Dat klinkt veelbelovend Liesbeth, we gaan je zeker in de gaten houden. Succes!