Koos je begon als autodidact in de fijnschilderkunst. Kan je iets vertellen over deze beginperiode en waarom je de stap hebt genomen om naar de academie te gaan?
Ik wilde als kind maar een ding en dat was tekenen. Toen ik op de lagere school met een tekenwedstrijd mijn eerste olieverfkistje won wilde ik alleen nog maar kunstenaar worden. Helaas mocht ik niet naar een academie maar werd ik op een land- en tuinbouwschool gezet.
Gelukkig was de directeur een verwoedt kunstverzamelaar. Hij kocht mijn eerste tekeningen en olieverfschilderijtjes en stimuleerde mij om vooral door te blijven gaan met schilderen.
In die tijd was ik zeer geïnspireerd door Dali en Johfra (Het Surrealisme)
Ik vond dat ik veel te vertellen had en hierin kon ik veel van mijn fantasieën kwijt.
Er volgde wat kleine tentoonstellingen en de Kunsthandelaar 'Van Rede' in Rotterdam kocht regelmatig werk van mij aan.
Pas veel later, op mijn vijfentwintigste en op aanraden van een vriend, heb ik mezelf aangemeld voor de avondacademie in Den Haag.
Waarom maak je nu abstracte werk?
Na het Surrealisme begon ik met het fijnschilderen en tekenen van realistische landschappen en portretten.
Het Abstracte intrigeerde mij maar begrijpen deed ik het niet.
Pas in de derde klas van de academie begon ik het enigszins te begrijpen en kreeg ik het voor elkaar om het fijnschilderen los te laten en vrijer te gaan schilderen.
Je omvangrijke collectie schilderijen, tekeningen, etsen en beelden en de enorme lijst van exposities doen vermoeden dat je hard werkt. Vertel daar eens iets over?
Ik ben na de academie vrijwel iedere dag met kunst bezig geweest tot op de dag van vandaag doe ik iedere dag wat aan mijn werk.
Het beeldhouwen begon pas na de academie. Ik experimenteerde thuis met klei en heb hier nooit enige opleiding voor gehad maar ben ik gewoon gaan doen. Abstracte figuurtjes die ik glazuurde en afbakte in een oventje.
Na een tijdje schilderen, krijg ik vanzelf de behoefte om driedimensionaal te gaan werken. Dan hak ik graag een beeld in steen ( marmer, albast, serpentijn) of ga ik wat boetseren in was of klei wat ik vervolgens af laat gieten in brons.
Wanneer ik hierna weer terug ga naar het platte vlak ervaar ik de ruimte achter de vormen nog beter waardoor mijn schilderijen altijd iets driedimensionaals hebben.
Je hebt in 2005 een opdracht aanvaard voor een ovalen plafonschildering voor een woonhuis in Schiedam. Op je website zien we foto’s van de technische kant van dit omvangrijke project. Kan je vertellen hoe het voor jou is om in opdracht te werken?
Ik werk niet veel in opdracht maar als ik een opdracht krijg dan is het op basis van wat ik doe. Ik maak voor een klant meestal twee of drie werkstukken waaruit ze mogen kiezen.
De plafondschildering was een geweldige opdracht en een enorme uitdaging om op dat formaat te werken.
Normaal gesproken draai ik mijn werk keer op keer om waardoor ik de boven en onderkant wissel op zoek naar evenwicht en balans om iedere keer weer een objectieve kijk te krijgen op mijn werk.
Maar zelfs dat was in dit geval niet eenvoudig vanwege het enorme formaat, daar was dan iedere keer wel een team van mensen voor nodig.
Nadat ik het schilderij op de grond en tegen de wand voltooid had moest ik het in panelen vervaardigde werkstuk in delen lossnijden, waardoor een timmerman het aan het plafond kon bevestigen, hierna moest ik het hele schilderij repareren en nogmaals helemaal overschilderen.
Je was voorheen kunstenaar in Rotterdam en kwam naar Middelburg. Is het anders om kunstenaar in de Randstad te zijn dan in Zeeland?
Ik ben geboren in Berkel- Rodenrijs, maar na mijn dertigste vestigde ik mij in Rotterdam waar ik toch wel zo'n twintig jaar gewoond en gewerkt heb.
Het grote verschil tussen een kleine of grote stad is vooral die toomloze energie van een grote stad, iedereen probeert daar te wedijveren om op de eerste plaats te komen. Het valt daarom als kunstenaar niet mee om je hoofd boven water te houden en op te vallen. Maar je zit wel dicht bij het vuur. De voorzieningen zijn goed en de mogelijkheid om jezelf te profileren ook.
Ik heb daarom nooit meegedaan met een of ander kunstcollectief om die lelijke stad te verfraaien, ik ben vooral gewoon me eigen ding blijven doen. Daardoor zat ik wel op een eilandje en is er dus wezenlijk niet veel verandert behalve dan dat hier de omgeving mij wel heel erg inspireert.
Het is vooral de rust, de ruimte en de schoonheid van het landschap en de zee die mij erg goed doen.
