Nanky je carrière als galeriehouder is lang en indrukwekkend. Zou je eens een samenvatting kunnen geven?
In 1972 opende ik in een voormalige boerderij mijn eerste galerie “De Beerenburght” in Eck en Wiel in de Betuwe. Hoewel ver gelegen van de Randstad, kreeg de galerie vanaf het begin ruimschoots aandacht in de landelijke pers met als gevolg veel geïnteresseerde bezoekers, die ook regelmatig terugkwamen.
Doordat er een paar hectaren land om de galerie lag, kwamen er al snel beelden buiten te staan. Een jaar later is er een speciale beeldentuin ontworpen en werd daarmee de tweede plek in Nederland waar beelden buiten werden geëxposeerd.
Na dertien jaar opende ik een 2de galerie in Amsterdam op het Singel.
Mijn contacten met het bedrijfsleven, voornamelijk als kunstadviseur, is daar ontstaan.
Al snel werd de galerie te klein en verhuisde ik naar de Kiezersgracht met zowel voldoende ruimte voor de galerie als het kunstadviesbureau. Daaruit zijn waardevolle contacten ontstaan die nog tot de dag van vandaag voortduren.
Echter, op den duur vroegen beide activiteiten te veel van mijn energie en ter bescherming van mijn privé leven heb ik weer voor een kleinere galerie gekozen met daarin een heel uitgesproken programma.
Met heel veel plezier heb ik daaraan gewerkt totdat ik samen met mijn man Frankrijk ontdekte. De eerst jaren hebben we daar uitsluitend de zomers doorgebracht. Later ontstond de behoefte om er permanent te gaan wonen en werken, waarmee in 2001 Galerie en Parc de Sculpture Le Besset in het noorden van de Ardèche werd geopend. Prachtig gelegen in een absoluut ongerept gebied, maar wel centraal gelegen t.a.v. de grote steden.
Inmiddels gingen kinderen trouwen en werden kleinkinderen geboren.
Daarmee ontstond de behoefte om terug te gaan naar Nederland. Om heel veel redenen is onze keus toen op Middelburg gevallen.
Hoe word je galeriehouder?
Ik zou echt niet weten hoe je galeriehouder wordt. Er bestaat geen opleiding voor. Ik heb mijn ervaringen die ik, opgedaan als iemand die zeer geïnteresseerd is in beeldende kunst, en daarmee bedoel voornamelijk dat ik veel musea, galeries, beurzen en kunstenaars heb bezocht, er veel over heb gelezen en nieuwsgierig ben (en blijf) naar de laatste ontwikkelingen in kunst, omgezet in een galerieactiviteit. Daarnaast is het belangrijk dat je als galeriehouder een goede intermediair bent. Je bent dé contactpersoon tussen de kunstenaar en de in zijn werk geïnteresseerde bezoeker.
Ook educatie, het leren kijken naar hedendaagse kunst, blijf ik een belangrijk element vinden in mijn beroep
Je toont werk van grote kunstenaars en hebt spectaculaire openingen. Hoe krijg je dat voor elkaar?
Tot nu toe heb ik als galeriehouder contacten opgebouwd zowel nationaal als internationaal, die mij nu een vrijheid geven om nagenoeg alles te ondernemen wat ik interessant vind. Of dat nu binnen de muren van de galerie is of door een project daarbuiten zoals de tentoonstelling: SPIEGELS VOOR DE ZIEL in de Grote Kerk Veere; dat is om het even. Mijn enthousiasme schijnt aanstekelijk te werken en men vindt het over het algemeen plezierig om mij te ondersteunen bij de uitvoering van mijn ideeën.
Overigens is het nu voor de eerste keer in mijn galeriebestaan, dat ik, na altijd over grote tot hele grote galerieruimten te hebben beschikt nu een “kleine” galerie heb Dat vereiste opnieuw een aanpassing in mijn beleid. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de autonome tekening en daarnaast objecten, gemaakt door tekenaars. Daarbij zal ik mij zeker niet beperken tot kunstenaars uitsluitend uit Nederland.
Je hebt een ervaring in het realiseren van projecten. Kan je uitleggen hoe een project tot stand komt?
Zo’n project begint altijd als een idee. Daarna ga ik op zoek naar de mensen die vertrouwen hebben in dat idee en je daarbij verder kunnen helpen. Vervolgens moet ik op zoek gaan naar de kunstenaars die in het concept passen, een Comité van Aanbeveling samenstellen en uitnodigen en de benodigde gelden bij elkaar zien te krijgen middels subsidies en sponsoring voor het project, inclusief een daarbij passende, spraakmakende en drukbezochte opening. Eigenlijk allemaal heel organisch, ofschoon niet zo gemakkelijk als het lijkt.
Je hebt veel contacten in en bezoekers uit de Randstad. Kost het veel moeite om mensen van daar naar Zeeland te krijgen?
Helaas moet ik deze vraag bevestigend beantwoorden. Daarom geloof ik absoluut in initiatieven zoals die in Veere. Bovendien is er een vorm van samenwerking aan het ontstaan tussen twee andere galeries en mijzelf. Hoe meer er tegelijkertijd op een bepaald niveau plaats vindt in Middelburg, hoe meer men bereid is om voor KUNST naar deze prachtige stad te komen.
Biedt Zeeland een goed klimaat voor de kunst?
Er wonen uitstekende kunstenaars in Zeeland. Er zijn inmiddels behoorlijk wat galeries, al moet ik daarbij wel zeggen dat echt “het hedendaagse” ondervertegenwoordigd is. En dat is jammer. De waardering daarvoor lijkt, mijns inziens, enigszins achtergebleven. Maar tegelijkertijd is juist dát weer een uitdaging voor mij om de bezoekers van de galerie deze te laten ontdekken; dat een andere dan de hun “vertrouwde” richting in de beeldende kunst, ook heel interessant kan zijn.
