De Roofprintpers. Waarom heet je atelier zo en wat doet de pers zoal?
Het is mijn uitgeverij die zo heet. Ik maak niet alleen boeken maar de “De Roofprintpers” is wel een project waar ik al lang mee bezig ben. De naam, een knipoog naar “roofdruk”, ontstond toen ik een boekje samenstelde voor een familielid, waarvoor ik teksten “roofde” van o.a. de Russische dichter Majakovski. Daarna begon het pas echt met “Simpel als loeien”, de eerste officiële uitgave, een soort literaire puzzel, waarin de koe de hoofdrol speelt. Handgeschreven en geïllustreerd met de zwart/ wit patronen van koeien in de Friese wei, in een oplage van 10 exemplaren. Het was het begin van een lange reeks uitgaven met en zonder “roofwerk” waarvan alles, van inhoud (tekst, illustratie, drukwerk) tot vormgeving, door één persoon, onder één dak (roof op z’n Engels) wordt uitgevoerd.
En die ene persoon ben jij. Dat betekent dat je actief bezig bent. Iedere maand geef je een nieuw boekje uit. Hoeveel boekjes zijn dat inmiddels en waar haal je de inspiratie vandaan?
Om met de inspiratie te beginnen: die is overal, het is een kwestie van goed kijken en veel lezen. Maar ik zoek het vaak bij de dichters.
In 15 jaar zijn er ongeveer 80 uitgaven verschenen. Sinds ik naar Middelburg kwam in 2004 werk ik aan mijn tweede Middelburgse reeks..De eerste, “Zinnige zaken”, was een kennismaking met de stad en nu zijn er de “Mercedes- types”.
Wat zijn de Mercedes types?
Laatst kocht ik een kofferschrijfmachientje, een Mercedes Superba, model 1920. Dat vroeg om iets. Ik was net bezig allerlei eigenaardige types te tekenen en las ook een prachtige verzuchting van schrijver Maarten Biesheuvel:”O zo’n varkentje, met dat leuke stopcontact en die beweeglijke snuit!”Dat was het begin van de “Mercedes- types”: tien boekjes met een omslag van bijzonder pakpapier, rond uitspraken van kunstenaars (en zo) uit recente interviews. Het Biesheuvel- deeltje verscheen in februari, het laatste, rond illustratrice Mance Post in november. Daartussenin zijn uiteenlopende figuren als slagwerker Han Bennink en food designer Marije Vogelzang aan het woord gekomen
Je had ooit een baan bij een bibliotheek. Is dit hieruit voortgekomen?
Nee, want hoewel ik voor “de bieb” koos vanwege de boeken, werd ik dankzij mijn diploma’s al snel “hoofd” van een bibliotheek. Niets voor mij, dus wegwezen! Ik ben gaan weven en via de textiel, waar veel gebeurde in die tijd, in de beeldende kunst terecht gekomen. Boeken van kunstenaars interesseerden me al wel steeds, maar pas later ben ik zelf aan de slag gegaan. Misschien heeft het ook te maken met de maat van je atelier. Een tijdje werkte ik in een kerkje in Friesland, toen kon alles groot, maar ik bleek me beter thuis te voelen op de vierkante centimeter. Toen kwam het boek, ook als object, pas echt in beeld.
Je boeken zijn humoristisch, bevatten zinnige zaken, soms een kritische noot, een heldere kijk op de maatschappij en ironische uitspraken. Ook de vormgeving spreekt tot de verbeelding. Wat wil je van de lezer, wat wil je ze meegeven?
Je hoopt op herkenning, interesse van anderen. Maar ik maak in de eerste plaats iets, omdat ik vind dat ik dat moet doen, voor mezelf. Voor elke inhoud zoek ik een bijzondere verpakking, of andersom. Zo is bijvoorbeeld een muizenval een slimme bindwijze voor een woordenboek van kattengedrag, waar ook de muis (en z’n val) een rol heeft.
Leni, op onmogelijke uren loop je met een wegwerpcamera door de smalle straten en achterommetjes van Middelburg. Wat spook je uit?
Katten schieten, zogezegd.
Heb je een goede relatie met de poezen en vinden ze het goed dat je ze fotografeert?
Dat hangt maar net van de kat af. Sommigen kunnen er maar geen genoeg van krijgen, neem mij! Bij anderen moet je net doen alsof je met iets anders bezig bent. Het doel van mijn tochten is een inventarisatie te maken van alle binnenstadskatten voor het Middelburgs Katsarchief, dat een vaste plaats moet krijgen in de expositieruimte. Er is in samenwerking met de “Roofprintpers” al eens een fototentoonstelling georganiseerd, waarbij ook een
Katswandeling verscheen, een wandelroute langs interessante kattenplekjes. Die is nu uitverkocht, maar aan een nieuwe wordt gewerkt.
Waar zijn je boeken te koop?
In mijn boekenkeldertje in de Molstraat en soms in galerieën of op de beurs voor margedrukkers en kleine uitgevers in Leiden in de Pieterskerk. Bij deze is iedereen van harte uitgenodigd om eens te komen kijken op vrijdagmiddag als het luik openstaat op of wanneer tijdens de Kunst en Cultuurroute de vlag uithangt. Er zijn ook wisselexposities. Of kijk eens op www.deroofprintpers.nl
