Je zei:”De klei was er nooit niet”. Eerst was je werkzaam in het onderwijs en de jeugdhulpverlenging. Waarom is pas later klei je passie geworden ?
Het leven gaat niet altijd zoals je het zou willen. Dat is maar goed ook. Op de PA, die in België nog steeds normaalschool heet, kwam ik tot de ontdekking dat ik niet in de wieg was gelegd voor het onderwijs. Doch, helaas, ik had mijn lot al bezegeld. Als oudste van 7 kinderen vonden mijn ouders dat ik die opleiding maar af moest maken en aan het werk moest gaan. Dat deed ik, maar ik ben ook meteen naar de avondacademie gegaan. De klei was in die tijd een uitlaatklep en dat is eigenlijk heel lang zo gebleven. Toen de kinderen klein waren, was het mijn hobby. Eerst de bedden en het stofzuigen, daarna pas de klei. Maar dat werkt zo niet heb ik later gemerkt, dus echt veel verder kwam ik er niet mee.
Na mijn scheiding had ik altijd een hoekje voor mezelf, al was het maar in het keukentje. Maar een full-time baan en 3 tieners thuis is als alleenstaande moeder funest voor je eigen creatieve ontwikkeling. Nadat ik mijn werkzaam leven mocht afbouwen heb ik besloten om eindelijk het materiaal dat mij zo dierbaar was geworden een prominentere plaats te geven in mijn leven. Van knutselaar wilde ik kunstenaar worden.
Als ik bij jou de broodjes klei zie liggen als een koude, grijze hompen is het maar moeilijk voor te stellen dat daar een fraai beeld uit te voorschijn komt. Wat moet je allemaal doen om mij dat verrukte gevoel te geven dat ik krijg als ik het resultaat zie?
Klei is een vormloos materiaal en vaak wordt er gedacht dat het niks voorstelt. Per slot van rekening werk je er al mee op de kleuterschool. Toch is het door zijn vormloosheid, maar ook door de krimp best lastig. Klei wordt altijd gebakken. Afhankelijk van het doel, de kleur of het materiaal van 1000°c tot 1300°c. Nadat het biscuit is gestookt kleur ik het met een sinterengobe. Het gaat te ver om dit helemaal uit te leggen, maar het betekent dat ik het niet glazuur, maar behandel met een veredelde kleislib. Daarna wordt het weer gestookt en als het niet naar mijn zin is volgen er nog wel een paar stookbeurten. Pas als dat allemaal naar wens is kan ik het loslaten. Soms neemt het maanden in beslag voor ik het gevoel heb dat alles klopt. Ik houd er ook van oud ijzer of hout te verwerken in objecten die soms niets voorstellen maar die ik zelf echt prachtig vind om de uitstraling, de compositie, het aan mij eigene.
Iedereen kent wel je vouwvrouwtjes en wachters maar wat maak je nog meer? Waar groei je heen, wat wil je ermee en waar hoop je op?
Naarmate ik vorderde in de kennis van mijn materiaal ben ik heel langzaam op zoek gegaan naar mijn identiteit. Mijn doel was: kijken hoe ver ik kan komen. Wat kan ik bereiken, hoe ver gaat mijn talent?
Ik besef dat ik een begenadigd mens ben. In deeltijd kunstenaar zijn lukte niet en gelukkig hoef ik nu niet meer de keuze te maken tussen mijn verantwoordelijkheden en mijn creativiteit. Tussen droom en daad staan geen wetten meer in de weg en geen praktische bezwaren. En zo heb ik besloten dat toch alles op zijn tijd komt. Ik zal niet een grote naam worden, geen baanbrekende werk verrichten, de grote podia van de kunst niet bestijgen. Soms vind ik dat wel jammer, maar misschien had ik dat toch nooit bereikt en nu blijf ik nog steeds gretig om nieuwe dingen uit te proberen en ben ik nog volop in ontwikkeling. Daarnaast ontmoet ik interessante mensen, heb leuk contacten en hoef mij nooit te vervelen
Wat betekent de route voor jou als deelnemend kunstenaar?
De route heeft voor mij als deelnemer veel betekend. In het begin omdat ik nog niet zo lang full-time bezig was toen ik de kans kreeg mij aan te sluiten en mijzelf in al mijn kwetsbaarheid te laten zien. En nu betekent het praktisch dat ik iedere maand verplicht wordt grondig op te ruimen wat heel nuttig is. Het leuke vind ik om iedere keer weer van mijn atelier een andere galerie te maken, waar ik tot mijn verbazing steeds weer zoveel mensen mag begroeten. Dat levert veel waardevolle gesprekken en contacten op die ruimschoots opwegen tegen al het voorbereidend werk.
