Toos, in 1983 had jij je eerste expositie. Inmiddels exposeer je in België, Frankrijk, Italië, Engeland en in de Verenigde Staten. Dat is in een relatief korte tijd een flinke carrière. Hoe ging dat?
Het maken van afbeldingen zit in mijn bloed. Zonder schilderen kan ik niet leven. Als 6- jarig meisje stond ik al in de krant in Eindhoven met een tekening van Toosje. Voor een tuinderskind was dat toch wel heel bijzonder. Na mijn studietijd heb ik eerst het circuit voor startende kunstenaar doorlopen met dus tentoonstellingen in ziekenhuizen en kleine galerieën. In die tijd ontwikkelde ik steeds meer mijn eigen ‘handschrift’ en dan komen er bijna vanzelf ook professionele galeriehouders op je pad. Die zijn voor mij hel belangrijk. Zij maken de connectie tussen mijnwerk en de koper, initiëren vaak nieuwe richtingen, zetten vol enthousiasme de kunstenaar in mij aan tot nieuwe technieken en zijn intermediair in contacten met andere kunstenaars en andere galerieën. Een voorbeeld daarvan is het Dante- project van mijn galerie in Nice, Galerie Qvadrige.
Die heeft een nieuwe uitgave op de markt gebracht van Divina Commedia van Dante, geïllustreerd door 20 moderne kunstenars uit allerlei landen, waarvan ik er één ben. Daaruit is weer mijn expositie ‘De mens op weg/ Man on its way’ in Londen voortgekomen die al tentoongesteld is geweest in de middeleeuwse Martinikerk in Franeker, in Londen en over een poosje ook in Frankrijk te zien zal zijn en, ik hoop, in Spanje zal eindigen. Dit jaar heb ik in mei de mogelijkheid om in Peking als ‘artist in residence’ te exposeren in een hele grote ruimte van vele meters hoog. Ik wil daarbij, met Chinese kunstenaars die met mij willen samenwerken een feest van maken. Niet voor niets is mijn credo ’for me art is travelling the mind’.
Je komt niet uit een kunstzinnig gezin? Hoe gingen je ouders om met een kunstzinnig kind als jij?
Geboren in Eindhoven uit een Haagse moeder en een Westlandse vader was ik wel een beetje buitenstaander op school. In het tuindersbedrijf moest ik als kind hard meewerken en dan was het heerlijk onder te duiken in de wereld van verbeelding. Met eerst potlood, toen Oost-Indische inkt en kleurkrijt
Je zei eens: Ik maak geen figuratieve kunst in die zin van het woord maar figuurlijke kunst. Wat bedoel je daar mee en kan je dat uitleggen?
Ik was altijd al een uitzondering in de kunstwereld van de vrije expressie en als je kijkt naar mijn werk vind ik dat dit nog steeds zo is. Daaraan hebben mijn vele buitenlandse reizen en ervaringen met ander kunstvormen beslist toe bijgedragen.
Alles moet ik op één of andere manier eerst in mijn eigen systeem verwerken voordat ik het er weer uit kan werken met schilderen, beeldhouwen en af en toe ontwerpen. Mijn ervaringen en waarnemingen zijn eerst door een filter gegaan. De plekken die ik schilder zijn absoluut niet te traceren. Je moet mijn kunst daarom ook niet letterlijk nemen. Als ik bijvoorbeeld een ‘Venetië- schilderij’ maak, voelt iedereen direct dat het met Venetië te maken heeft en toch zul je de afgebelde plek nooit in die stad terug vinden. Je zou kunnen zeggen dat alle kennis en informatie eerst bij mij wordt gedesintegreerd voordat het opnieuw wordt samen gevoegd.
Enkele malen ben je genomineerd tot kunstenaar van het jaar. Hoe is het om net niet gekozen te worden? Wat is het nut van zo’n verkiezing? Is het niet een enorme hype: stem op mij, stem op mij . . . ?
Het initiatief voor de verkiezing van Kunstenaar van het jaar gaat voor mijn persoon vooral uit van de liefhebbers van mijn werk in Nederland. Ik vind dat een geweldige blijk van waardering waarvan ik beslist geniet, zo groot is mijn kunstenaarsego wel. En als ik dan ook nog ver kom in die verkiezing, zoals diverse keren is gebeurd, krijg ik de mogelijkheid mee te doen met een grote expositie en komt mijn werk ook nog in een mooie catalogus. Nou, dat is allemaal toch mooi meegenomen.
Je woont in een fijn huis op een mooie plek in Middelburg. Heb je iets met Zeeland en met Middelburg?
Middelburg was voor mij altijd de stad op Walcheren als ik weer uit het grauwe zuiden naar het licht bij de zee trok. Door allerlei omstandigheden in het leven kruisten een aantal lijnen elkaar, zoals een tentoonstelling in Knokke, een zus in een stacaravan in Westkapelle, een erfenis van mijn vader en een doortastende levensgezel elkaar op een prachtige plek aan de Korendijk in Middelburg. Daar woon en werk ik in een heerlijk gerestaureerd monumentaal pakhuis waar ik iedere maand graag de mensen ontvang tijdens de Kunst en Cultuurroute. Door dat alles voel ik me een gelukkig mens, mij krijgen ze hier niet meer weg.
